Jagodzianki są pierwszym z przepisów, które pojawią się na blogu w ramach jagodowej kuracji. O właściwościach jagód i ich wpływie na wzrok pisałam w poprzednim poście (link). Jagody są zdrowe bezsprzecznie, choć przepis do końca taki nie jest - jako tradycyjny zawiera duże ilości cukru, ale częściowo możemy zastąpić go ksylitolem lub innym słodzikiem.

Jagodzianki z tego przepisu są proste, pachnące i smakowite. Domowe jagodzianki to smak mojego dzieciństwa, smak lata i beztroski. Te aromatyczne bułeczki wypełnione słodkim nadzieniem z jagód są typowo domowy wypiekiem, pachnącym ciastem drożdżowym i smakującym słodkim nadzieniem jagodowym.



Przepis ten to podstawowy przepis na drożdżówki, który funkcjonuje w mojej rodzinie od dawna, z tym że w pierwotnej wersji zawierał jajko. Jednak ciasto drożdżowe nie potrzebuje tego lepiszcza, nawet zrobione z podstawowych składników doskonale rośnie, wyrabia się i klei, a potem jest zwarte i zachowuje nadany mu kształt. Teraz robimy także modyfikację tego przepisu, używamy innych rodzai mąki, dodajemy różne aromaty, przypraw i kruszonkę, ale ten prosty przepis jest podstawą każdego lata. Szczególnie na działce, gdzie nie nie mamy dostępu do wymyślnych składników.

Z czasami dzieciństwa wiąże się też sposób upieczenia: w prodiżu elektrycznym, który rzeczywiście pochodzi z dawnych już dość czasów i wydaje się niezniszczalny. Oczywiście jagodzianki można upiec także na blasze w piekarniku, jedynie czas pieczenia będzie się delikatnie różnił.

W tym przepisie powstało 16 małych jagodzianek, jednak bułeczki są tak pyszne, że warto od razu robić większe jagodzianki. Można też zachować mniejsze odstępy pomiędzy bułeczkami, i pogodzić się z tym że bułki delikatnie zleją się. Ma to uzasadnienie ekonomiczność-ekologiczne, ponieważ jesteśmy w stanie zmieścić więcej bułeczek w jednym prodiżu lub jednej blasze piekarnika.

Możecie też zmniejszyć ilość nadzienia, które u nas wypełniało prawie całą jagodziankę i otrzymać bułki z większą ilością ciasta.

Jagodzianki uwiecznione na tej sesji znikły bardzo szybko, a smaku dodał im fakt, że sami rano nazbieraliśmy jagody. Ale i z takich z bazaru wyjdą pyszne :)

SKŁADNIKI - na 14-16 jagodzianek

Farsz:
1 - 1,5 szklanki jagód
1/4 - 1/2 szklanki cukru lub innego słodzika
2 łyżki skrobi ziemniaczanej lub innej

Ciasto:
4 szklanki (500 g) mąki pszennej
1/4 szklanki cukru
1/4 łyżki soli
1 szklanka mleka roślinnego
20 g świeżych drożdzy
1/3 szklanki oleju
olej do posmarowania blachy lub prodiża

PRZYGOTOWANIE

Przesiewamy mąkę.

W misce rozcieramy drożdże z kilkoma łyżkami ciepłego mleka i łyżką cukru. Odstawiamy na 10-15 minut.

Wyrośnięte drożdże łączymy z pozostałą mąką, cukrem, solą i olejem. Wyrabiamy ciasto i pozostawiamy do wyrośnięcia na 1-2 godziny. Miskę z ciastem przykrywamy wilgotną ścierką i stawiamy z ciepłym miejscu. Ciasto podobno nie może stać w przeciągu.

W tym czasie myjemy jagody, mieszamy z cukrem i skrobią ziemniaczaną.

Kiedy ciasto podwoi swoją objętość dzielimy je na 12-14 równych porcji, rozpłaszczamy każdą i nakładamy na środek placuszka 1-2 czubate łyżeczki jagód. Dokładnie zalepiamy, formujemy kulki i odkładamy na posmarowaną olejem blachę lub prodiż.

Jeśli pieczemy w prodiżu włączamy urządzenie i pieczemy, aż jagodzianki staną się intensywnie pomarańczowo-brązowe. U nas było to około 40 minut, a 14 jagodzianek upiekliśmy w trzech cyklach.

Jeśli pieczemy w piekarniku jagodzianki przykrywamy jeszcze wilgotną ściereczką, układamy na blasze zachowując 3-4 cm odstępy (lub mniejsze) i odstawiamy na około 30 minut do wyrośnięcia. Wstawiamy do rozgrzanego na 200 stopni C piekarnika i pieczemy 25-30 minut. Jeśli wszystkie jagodzianki nie zmieściły się powtarzamy lepienie i pieczenie ;)


NOTATKI

Mleko nie może być zimne, tj. wyjęte z lodówki, ani za gorące - optymalna temperatura dla drożdży to 30 stopni C.

Jagody na prawdę warto umyć, ze względu na dość wysokie w naszym kraju niebezpieczeństwo zarażenia tasiemcem bąblowcem, którego niestety nie zabija działanie wysoką temperaturą. Jeśli nie chcemy odegrać roli żywiciela ostatecznego pasożyta, być może ostatniej roli w naszym życiu, warto też zrezygnować m.in. z podskubywania jagód w lesie.

Nocne owsianki, czyli overnight oats, królują ostatnio na wegańskich forach kulinarnych. Nic dziwnego, jest to doskonały sposób na zapewnienie sobie zdrowego śniadania bez zbyt dużego nakładu pracy. Płatki owsiane zalewamy mlekiem roślinny i odstawiamy na noc, najlepiej w lodówce, dodajemy kakao, cynamon, owoce lub konfitury, a rankiem możemy cieszyć się zdrowym i pysznym śniadanie, którego nie musimy  przygotowywać biegu - po prostu na nas czeka w lodówce. Płatki stają się miękkie bez gotowania, nie nie grozi im też rozgotowanie. Płatki owsiane to duża dawka białka, witamin z grupy B i błonnika.  Owsiankę można przygotować też rano, a zjeść na podwieczorek lub po treningu, ale co z nazwą? Można przemianować ją po prostu na owsiankę bez gotowania.

Nocne owsianki, na zmianę z jaglanymi budyniami, królowały w trakcie naszych leniwych śniadań na działce. Nasza ulubiona wersja to ta z kakaem i czekoladą. Przypomina czekoladowe, owsiane ciasteczka, a dodatek malin podkreśla tylko deserowy charakter owsianki.

Pyszne i szybkie śniadanie. A teraz czas na spacer po lesie :)




NOCNA OWSIANKA Z CZEKOLADĄ (BEZ GOTOWANIA) - PRZEPIS

SKŁADNIKI na jedną porcję

1/2 szklanki płatków owsianych
3/4 szklanki mleka roślinnego (tutaj migdałowe)
2 łyżki kakao
2 łyżki płatków migdałów
1 łyżka dowolnego słodzika (cukier, słodki syrop, a tutaj ksylitol)
garść malin
20 g czekolady

PRZYGOTOWANIE

W misce lub innym naczyniu umieszczamy płatki, dodajemy kakao i słodzik, zalewamy mlekiem. Wszystkie składniki mieszamy, dodajemy płatki migdałów oraz maliny. Czekoladę roztapiamy w kąpieli wodnej i polewamy nią owoce. Wstawiamy do lodówki.

Płatki możemy zastąpić całymi migdałami, orzechami nerkowca, a maliny innymi sezonowymi owocami.

Smacznego :)

INFORMACJE

Owsianki nie trzeba koniecznie umieszczać w lodówce, choć w lato jest to wskazane i przyjemne.

Pysznie wyglądająca owsianka pojawiła się ostatnio także na blogu Gotujący_VegePiotrek. Choć do idei nocnej owsianki podchodzimy dość podobnie, to powyższy tekst powstał przed przeczytaniem przepisu Piotrka ;)

Jest to przepis, który bierze udział w konkursie organizowany przez magazyn Kukbuk. Byłoby na bardzo miło, gdybyście Drodzy Czytelniczy zagłosowali na nasz przepis. Jeśli przepis podoba Wam się, oto link:  http://kukbuk.com.pl/konkurs/9183. Aby zagłosować na przepis należy się zarejestrować, będziemy Wam wdzięczni za głosy, ale oczywiście zrozumiemy, jeśli nie nie będziecie mieli ochoty na ten krok ;)

Do przygotowania masy lodowej użyliśmy typowych składników często używanych do produkcji wegańskich lodów - bananów i mleka kokosowego. Ale ten blok lodowy swój wyjątkowy smak zawdzięcza daktylowemu karmelowi o smaku pasty tahini. Dodanie karmelu do masy bez mieszania pozwala budować przejścia pomiędzy delikatnym smakiem masy, a zdecydowanym smakiem sezamowego karmelu. Uzupełnieniem tych smaków jest delikatnie pikantna czekolada z kardamonem. Mimo, że opiera się na subtelnej dość grze smaków, deser jest prosty w przygotowaniu. Blok jest formą podania lodów, której niewątpliwą zaletą jest to, że nie wymaga częstego mieszania, jak np. tradycyjne lody. Do tego nie zawiera cukru rafinowanego, jednak dzięki dojrzałym bananom i daktylom jest idealnie słodki.



WEGAŃSKI BLOK LODOWY Z DAKTYLOWYM KARMELEM - przepis

SKŁADNIKI - na blok o wymiarach 4,5 x 20 x 20 cm

3/4 szklanki mąki migdałowej lub zmielonych migdałów
3/4 szklanki mąki gryczanej
¾ szklanki daktyli
4 bardzo dojrzałe banany
puszka tłustego mleka kokosowego 
4 łyżki pasty tahini
6 łyżek oleju kokosowego 
20 g gorzkiej czekolady
szczypta kardamonu


PRZYGOTOWANIE

Daktyle zalewamy wodą i odstawiamy na minimum 4 godziny. Po tym czasie odsączamy.

Przygotowujemy karmel: ½ szklanki daktyli miksujemy razem z pastą tahini na gładką masę. Można też dodać szczyptę soli

Mąkę migdałową, mąkę gryczaną, ¼ szklanki daktyli oraz 2 łyżki oleju koksowego miksujemy, tak aby wszystkie składniki dobrze połączyły się. Wykładamy otrzymanym ciastem dno formy do pieczenia o wymiarach 20x20 cm. Wstawiamy na minimum 20 minut do zamrażalnika. 

Banany, mleko kokosowe oraz 4 łyżki roztopionego oleju kokosowego miksujemy na gładką masę, którą wylewamy na wcześniej przygotowany spód. Do masy dodajemy karmel daktylowy, po łyżeczce, zachowując 2-3 cm odstępy pomiędzy kolejnymi porcjami i nie mieszając.

Wstawiamy od zamrażalnika na co najmniej 6 godzin.

Zestalony blok wyjmujemy na 10 minut przed podaniem, kroimy ciepłym nożem na dowolne porcje.

Podajemy polane roztopioną w kąpieli wodnej i doprawioną kardamonem czekoladą.

Smacznego :)

Przepis na fetę z mąki z ciecierzycy zajął trzecie miejsce w konkursie na przepis tygodnia na sronie Weganizm, spróbujesz?.  Jest nam z tego powodu bardzo miło :) Z tej okazji trochę odświeżymy przepis i doprawimy (oraz zabarwimy) birmańskie tofu zupełnie inaczej. Forma przepisu pozwala na właściwie dowolne skomponowanie dodatków smakowych, a kiedyś zrobiliśmy nawet tofu na słodko. To po prostu idealny nośnik smaków. Dlatego tak je lubimy.



Tym razem do masy sera dodaliśmy czosnek, cebulę granulowaną, paprykę słodką oraz ostrą paprykę wędzoną. Tak przyprawione tofu jest pikantne, intensywne w smaku i aromatyczne - teoretycznie idealne na grilla. Jednak z grillowanie tofu z ciecierzycy nie jest proste. Jeśli grillujemy je zbyt krótko rozpada się, a jeśli długo skórka zaczyna odchodzić od tofu, dlatego musimy bardzo kontrolowań grillowanie. Znaleźliśmy jednak sposób na ułatwienie grillowania - wcześniejsze opiekanie w piekarniku, które jest też niezbędne przed grillowaniem wegańskich burgerów lub kotletów. Dzięki pieczeniu w wysokiej temperaturze i dość sztywnej strukturze plastry tofu zyskują chrupiącą i pyszną skórkę, która nie przylega do rożna grilla ani patelni grillowej. Możemy także usmażyć je w głębokim tłuszczu, efekt będzie podobny - otrzymamy chrupiące paluszki. Takie chrupiące paluszki można łatwo transportować, bez obawy że ulegną uszkodzeniu. Dzięki przypieczeniu są jeszcze bardziej smakowite, także pyszne na zimno, jako dodatek do kanapek lub sałatek.

Wakacje i upały to jednak czas lenistwa, dla mnie także w kuchni. Z potrzeby słodyczy, ale i  odpoczynku od zbyt absorbującego kucharzenia, powstał ten delikatny sernik. Jest to sernik na zimno, bez pieczenia. Spód robimy z ciasteczek owsianych, a samo przygotowywanie masy to 25 minut pracy. Oczywiście na efekty trzeba poczekać kilka godzin, aż masa zsiądzie się, a sernik schłodzi, ale bez dużych nakładów własnej pracy dostajemy super delikatny i chłodzący deser. Nie jest to oczywiście deser wyszukany, ale letni i nostalgiczny. Oczywiście nostalgiczny dla mnie. I dla wiele osób, które zapragną w kuchni odrobiny pysznej prostoty i nieskomplikowanych smaków dzieciństwa.

Właściwie jest to sernik wywodzący się z tradycji lenistwa kuchennego. To próba podrobienia tradycyjnego chyba dla lat dziewięćdziesiątych (pojawiał się w wielu domach, w których gościłam) sernika na zimno, w którym spód wykonywany był z pokruszonych herbatników, masa z serków homogenizowanych lub mielonego twarogu, a na wierzchu znajdował się mus owocowy lub galaretka, albo po prostu kawałki owoców. Jest to bardzo udane odtworzenie letniego przysmaku małego łasucha, delikatnie słodkie, waniliowe i owocowe, o niezwykle przyjemnej, puszystej konsystencji. A swoją gładkość, puszystość, nie pozbawioną jednak struktury, zawdzięcza kilku czynnikom.

Zastępujący tu żelatynę agar-agar, to uzyskiwana  z krasnorostów cudowna substancja składająca się głównie z polisacharydów. Agar ma bardzo dobre właściwości żelujące i zagęszczające. Nie jest to może środek tak tani jak żelatyna, ale warto zaopatrzyć się w paczuszkę agaru, aby robić własne galaretki, bezmleczne słodycze lub wegański nabiał np. mozzarellę do krojenia w plastry, na którą przepis pojawi się na blogu pewnie wkrótce. Używam agaru dość często w kuchni, zamawiając ekonomiczne często opakowania w sklepach internetowych. Właśnie zamówiłam paczkę w dobrej cenie w firmie Agnex (link), ale nie jeszcze go nie wypróbowałam, więc nie ręczę za jakość :). W kuchni pozbawionej produktów pochodzenia zwierzęcego to naprawdę wszechstronny środek.

Czym pachnie lawenda? Garderobą starszej elegantki? Apteką lub składem zielarskim ? Zapach lawendy może być kojarzony z szafą i odwieczną walką z molami lub aptecznym olejkiem lawendowym, idealnym właściwie na każdą przypadłość. W ostatnich latach obraz lawendy został jednak troszkę odczarowany, ze względu na popularność prowansalskich motywów. Lawenda kojarzy mi się z czekoladą, odkąd kilka lat temu spróbowałam czekolady z kwiatami lawendy. Z inspiracji tym słodkim wyrobem cukierniczym powstały tartaletki z migdałowym spodem, wypełnione karmelem z daktyli i oblane biała czekoladą. A wszystko skąpane w aromacie lawendy.

Lawenda zdobiła mój balkon kilka tygodni, jednak sezon kwitnienia dobiega końca i postanowiłam wykorzystać właściwie w ostatniej chwili. I w ten sposób znów kwiaty na blogu. Taki sezon ;) 

Właściwie duża część moich aktywności kuchennych to odtwarzanie komercyjnych słodyczy z wyższej półki. Te typowo wegańskie są dość drogie i nie zawsze warte swojej ceny, a tańsze niebezpiecznie zbliżają się do banału lub wręcz smaku wyrobów czekoladopodobnych. Zrobiłam więc tartaletki, które zaspakajają nie tylko potrzebę smaku słodkiego, ale są subtelną grą z rożnymi smakowymi i zapachowymi skojarzeniami. Bez wątpienia dla tych wykwintnych, choć nie trudnych do przygotowania, ciasteczek warto pozbyć się jakichkolwiek uprzedzeń do lawendowego zapachu. Należy tylko uzbroić się w cierpliwość na etapach mrożenia i zastygania poszczególnych warstw.